ولى از فتواى ايشان برمىآيد كه به قاعدهء « نفى ضرر » و قاعدهء « نفى حرج » استناد جسته‌اند ، چنان كه سيّد سبزوارى به اين دو دليل ، تصريح كرده است يا به استناد ترس از اين كه زندانى از بين برود . « 1 » امّا اگر ترس از بين رفتن به واسطهء بيمارى نباشد يا بشود او را در زندان معالجه كرد موضوع فتواى اين دسته از عالمان منتفى مىشود . امّا دربارهء حبس اجير اينكه استدلال كنيم باعث زيان او مىشود عدم حبس او هم موجب ضرر بستانكار مىشود و ظاهرا فتواى عالمان به مورد حبس بدهكار توجه دارد نه ديگران . در هر صورت دليل خاصّى نداريم كه حبس مريض و اجير جايز نباشد . آرى ، واجب است ملاحظهء مقتضاى بيمارى و اجير بودن او بشود ، در صورتى كه با حقّ اهمّ ديگرى مزاحمت پيدا نكند .

--> ( 1 ) . نك : شرائع الاسلام ، ج 4 ، ص 156 .